Pies wraca na zawołanie w domu, ale na spacerze nagle przestaje słyszeć? To częsta sytuacja. W mieszkaniu konkuruje z Tobą głównie kanapa, natomiast na zewnątrz pojawiają się zapachy, zwierzęta i ślady, które koniecznie trzeba zbadać. Smycz treningowa pozwala ćwiczyć w takich warunkach z zachowaniem fizycznego połączenia z psem. Żeby pomagała w nauce, trzeba jednak odpowiednio dobrać długość i nauczyć się operować taśmą.
Do czego służy smycz treningowa?
Smycz treningowa to dłuższa smycz używana podczas ćwiczeń i spacerów na większym dystansie. Pozwala psu oddalić się od opiekuna, węszyć i poznawać otoczenie, a jednocześnie ogranicza możliwość swobodnego odbiegnięcia.

Przydaje się przede wszystkim podczas nauki przywołania, nagradzania kontaktu z człowiekiem oraz stopniowego wprowadzania rozproszeń. Nie służy do przyciągania psa po wydaniu komendy. Jej zadaniem jest zabezpieczenie ćwiczenia, podczas którego pies uczy się samodzielnie podejmować decyzję o powrocie.
Długa linka wymaga przestrzeni. Otwarta, spokojna polana będzie wygodniejszym miejscem do rozpoczęcia nauki niż parkowa alejka, na której co chwilę pojawia się rowerzysta.

Jaką długość wybrać na początek?
Nie trzeba od razu korzystać z kilkunastu metrów. Na początku ważniejsze jest sprawne zbieranie taśmy i obserwowanie psa niż maksymalny zasięg. Krótsza linka pozwala łatwiej opanować te czynności.
Do pierwszych ćwiczeń można rozważyć smycz treningową 5 m. Daje więcej miejsca niż typowy model miejski, a jednocześnie nie wymaga zarządzania tak dużą ilością taśmy jak wariant 10- lub 15-metrowy. Długość należy jednak dopasować do terenu, zachowania psa i własnej wprawy.

Znaczenie mają także masa karabińczyka oraz ciężar materiału. Drobny pies potrzebuje wyposażenia, które nie będzie niepotrzebnie go obciążało. Przy silnym i dynamicznym czworonogu trzeba zwrócić szczególną uwagę na konstrukcję zapięcia, przeszycia i zalecenia producenta.
Jak przygotować psa i miejsce do ćwiczeń?
Przed rozpoczęciem sprawdź stan linki, działanie karabińczyka i dopasowanie szelek. Do pracy na dłuższym dystansie wybierz dobrze dopasowane szelki z odpowiednim punktem mocowania na grzbiecie. Nie przypinaj linki do adresówki ani przypadkowego elementu wyposażenia.

Na pierwsze próby wybierz miejsce oddalone od ulic, ruchliwych ścieżek i zwierząt, które silnie pobudzają psa. Przygotuj nagrody, które pupil chętnie przyjmuje. Daj mu chwilę na spokojne poznanie otoczenia, zanim zaczniesz wymagać skupienia.
Jeśli pies od początku intensywnie ciągnie, nie reaguje na opiekuna i nie przyjmuje zwykle lubianych nagród, warto uprościć sytuację. Zwiększ odległość od rozproszeń lub przenieś ćwiczenia w spokojniejsze miejsce.

Nauka przywołania krok po kroku
Zacznij od niewielkiej odległości, nawet jeśli masz do dyspozycji długą linkę. Wybierz moment, w którym pies nie jest całkowicie pochłonięty zapachem ani obserwowaniem innego zwierzęcia.
-
Wypowiedz ustalone hasło przywołania jeden raz.

-
Zachęć psa przyjaznym głosem i, jeśli teren na to pozwala, odejdź kilka kroków w przeciwnym kierunku.
-
Gdy pies do Ciebie dotrze, nagródź go blisko siebie.

-
Po części udanych powrotów pozwól mu ponownie odejść i węszyć.
Ostatni punkt ma duże znaczenie. Jeśli przywołanie zawsze oznacza koniec spaceru, pies może zacząć traktować je jak zapowiedź utraty wszystkich atrakcji. Powrót do człowieka powinien się opłacać, a czasem prowadzić również do dalszej eksploracji.

Jeżeli pies nie reaguje, nie powtarzaj komendy coraz głośniej i nie przyciągaj go linką. Zmniejsz trudność: podejdź bliżej, spokojnie odzyskaj jego uwagę i następną próbę wykonaj w łatwiejszych warunkach. Przy planowaniu kolejnych etapów pomocny może być poradnik o nauce przywołania psa.
Jak trzymać i zbierać długą linkę?
Podczas spaceru kontroluj zarówno psa, jak i przebieg taśmy. Wydawaj długość stopniowo, a gdy pies wraca, zbieraj nadmiar w luźne fałdy. Nie owijaj linki wokół palców, dłoni ani nadgarstka. Nagłe szarpnięcie może mocno zacisnąć taką pętlę.

Nie chwytaj gwałtownie taśmy, która szybko przesuwa się przez dłonie. Staraj się reagować wcześniej, zanim pies rozpędzi się do końca dostępnej długości. Unikaj również sytuacji, w których linka owija się wokół nóg psa, drzew lub innych osób.
Przed wejściem na węższą ścieżkę zbierz jej nadmiar. Odblaskowy kolor czy widoczna taśma nie sprawiają, że inni uczestnicy spaceru zawsze zauważą przeszkodę i zdążą ją ominąć.

Kiedy zwiększać dystans i rozproszenia?
Większą odległość wprowadzaj wtedy, gdy pies radzi sobie z powrotem na krótszym dystansie. Zmieniaj jeden element naraz. Jeśli zwiększasz odległość, pozostań w spokojnym miejscu. Jeśli ćwiczysz w nowym otoczeniu, ponownie skróć dystans.
Kilka udanych powtórzeń daje więcej niż długa sesja, podczas której pies jest już zmęczony i coraz mniej zainteresowany współpracą. Przeplataj ćwiczenia swobodnym węszeniem i kończ, zanim oboje stracicie cierpliwość.
Smycz treningowa daje możliwość stopniowania trudności, ale nie jest dowodem, że pies jest już gotowy do spacerowania bez zabezpieczenia. O postępach świadczą powtarzalne reakcje w różnych sytuacjach. Dobrze prowadzona nauka pozwala budować je krok po kroku, bez zamieniania każdego wyjścia w egzamin z posłuszeństwa.



